Het was 2000, ik was inmiddels al een tijdje “uit de paarden”, het begon toch weer een beetje te kriebelen…. Ik had inmiddels een verzorgpaardje (Hylde), en merkte dat ik er erg naar uit keek om weer naar haar toe te gaan… ik wou elke dag wel… toen kwam het in me op om eens naar een eigen paardje uit te gaan kijken…. Mijn oog viel in eerste instantie op Wesley, een Ierse/Engelse ruin van de kozakkengroep van het Staatscircus van Moskou… ik had met hun trainingen al een paar keer op hem gezeten, en hij was erg braaf en lief… maar er was iets aan zijn benen wat ik niet vertrouwde.. (achteraf bleek dat geheel onterecht te zijn, hij was toen en is nu prima in orde), dus ik ging op internet op zoek naar een veearts daar in de buurt (hij stond voorbij Alkmaar), en al surfend kwam ik op de site van (toen nog) “De Partikulier”… ik keek even bij de advertenties, welke prijzen er voor paarden werden gevraagd, om te kijken of er niet teveel voor hem werd gevraagd… en toen kwam ik de advertentie tegen van Banjer… die bleef maar in mijn gedachten, dus ik heb de stoute schoenen aangetrokken en gemaild…

’s Avonds kreeg ik een foto op de mail, en ik was op slag verliefd… ik heb diezelfde avond nog teruggebeld en een afspraak gemaakt om te kijken of ik haar in het echt ook leuk zou vinden… ik had gelijk een afspraak gemaakt met een veearts, voor een klinische keuring… voor het geval dat….. en dat was maar goed ook… in het echt was Banjer net zo leuk en lief als op de foto, en ze werd goedgekeurd! Een week later heb ik nog een keer proef gereden op haar (in de duinen), en toen wist ik het zeker… dit is mijn paardje !!!

2 december 2000 was het zo ver…. Banjer kwam naar me toe… ze kreeg toen een mooie box op Hippisch Centrum Hillegersberg. Na een paar dagen begonnen de problemen eigenlijk… Banjer had in haar toen nog jonge leventje al aardig wat meegemaakt, en ik had alleen maar 21 jaar ervaring met manegepaardjes, en 3 maanden een verzorgpaardje gehad…. Banjer’s verzet uitte zich in staken… stil gaan staan, en zie maar dat je haar aan het lopen krijgt en houdt… iets wat mij niet lukte… in de paar maanden daarop liet ik iedereen op haar rijden die maar wou en durfde, in de hoop dat ze braaf zou worden… en dat werd ze… bij anderen liep ze erg braaf en netjes… maar zodra ik opstapte was het weer mis… ze weigerde te lopen… Uiteindelijk ben ik manegelessen gaan volgen, op manegepaarden… en ik had Banjer inmiddels op internet weer te koop gezet… er zijn een aantal mensen wezen kijken, ook handelaren, maar bij geen van allen had ik een goed gevoel, dus ze kregen haar niet mee… Op een dag was er niemand die Banjer voor me kon rijden, en om haar nou stil te zetten was ook geen optie… ze had al een paar dagen vrij gehad… dus ben ik zelf maar op haar rug geklommen… “Als ze alleen maar stapt ben ik al blij”…. En tot mijn verbazing liep ze… ze stapte, en zelfs draven wou ze wel voor me doen… na een half uur zat ik hyperventilerend op mijn paard, van geluk, van opwinding, blijdschap… en toen had ik besloten dat ik haar toch niet ging verkopen…

Het is een lange weg geworden, met heel veel obstakels, maar uiteindelijk hebben we “De Uitdaging” gereden (soort van trailparcours), een onderling dressuurproefje (B, 154 punten) en een 80 cm-parcours… (2x uitgebeld omdat ik zelf niet meer verder durfde, zo’n muur is toch wel erg hoog... hihi)…

Inmiddels was het voorjaar geworden, Banjer liep niet helemaal lekker meer, en had een paar dagen vrij… toen ik haar in de buitenbak van het zonnetje zag genieten drong het tot me door “Ik wil haar op het land hebben…” en toen zijn we op zoek gegaan naar stalling met weidegang… die hebben we gevonden in Schiedam, bij Stalling ’t Einde… Daar stond toendertijd een dame met 3 paardjes, waar ik les van wou gaan krijgen… ik zou altijd al een keer gaan kijken bij haar, of haar manier van omgaan met paarden me aansprak, dus ik heb haar gebeld… de dag erna zijn we gelijk gaan kijken, en toen ook maar gelijk naar de staleigenaar gestapt, of er toevallig geen boxen vrij waren… en uiteraard of Banjer nog in de kudde er bij kon…. “Als u wat vrij heeft, dan ga ik haar NU halen….” zei ik tegen de staleigenaar…. “Okay… ga haar maar halen dan….”

Toen werd het nog een hectisch geregel… trailer konden we gelukkig van hem huren, chauffeur met auto hadden we ook al, vriendin met haar vriend die die dag langs zouden komen hebben we gebeld dat het druk zou worden… was geen probleem, ze hebben ons geholpen… manege gebeld dat Banjer die dag zou vertrekken, en naar de manege toe om alle spulletjes bij elkaar te zoeken en in de auto te proppen… Banjer was helaas wat moeilijk te laden, maar met wat hulp stond ze na een flinke tijd toch in de trailer…. Mijn vriendin en ik zijn op de scooter naar de stal gereden, terwijl Banjer met de auto gebracht werd… daar aangekomen stond Banjer al in haar box, en hinnikte toen ze me zag… in overleg met de staleigenaar werd besloten om haar niet gelijk in de kudde te zetten, maar te wachten tot de volgende dag… we konden haar nog wel op een klein landje zetten… dus dat deden we… heerlijk.. je zag het paard gewoon gelijk genieten van de zon, van het gras, van alles…

De dag er na ben ik ’s ochtends vroeg naar stal gegaan om haar zelf in het land te zetten… en daar ging ze… naar de andere paarden… toen ben ik maar naar mijn werk gegaan… en ’s avonds zag ik gewoon gelijk dat het paard was veranderd… blijer, gelukkiger, … Met een week stond ze ook ’s nachts buiten…
Dit is inmiddels meer dan 5 jaar geleden (24-6-2001 om precies te zijn), en Banjer staat nog steeds op Stalling ’t Einde… ze staat in een hele mooie ruime box in de voormalige koeienstal, en in de zomermaanden staat ze lekker dag en nacht op het land…

De problemen met rijden zijn inmiddels helemaal opgelost, en we hebben de overstap gemaakt van Engels rijden naar western… dit bevalt Banjer en mij erg goed… we springen ook af en toe nog, en we rijden veel buiten… Verder doen we nog aan clickertraining, Natural Horsemanship, freestyle en vrijheidsdressuur.