Dinsdag 18 september 2007... een zwarte dag die Banjer en ik nooit zullen vergeten....

Ik kwam rond 17.30 aanrijden over de weg, vanuit mijn werk... ik zag een trailer in het land staan, een hele groep mensen en ik herkende de auto van een veearts, die voor het land stond... het eerste dat door mijn gedachten ging... "BANJER!!!",... godzijdank zag ik Banjer vrij vooraan in het tweede land grazen, dus zij was in orde... maar wie is het dan?

Een stalgenootje kwam met de auto van het erf af rijden en deed haar raampje open... "Sheilaila heeft haar been gebroken in het land"... NEE!! NIET SHEILAILA!!! Helaas bleek niets minder waar.... Ik trok mijn kaplaarzen aan en ging het land in... Banjer gedag zeggen, en toen naar Sheilai... toen ik de overgang van het tweede naar het derde land had bereikt zag ik het al... Lieve Sheilaila is weg... alleen haar lichaam lag nog maar in het land...

Wat is er gebeurd? Mandy ging het land in om Sheilaila te halen, om te gaan rijden. Sheilaila kwam niet op haar af... toen Mandy dichterbij kwam zag ze dat het foute boel was... Sheilai's been hing er raar bij en ze kon niet meer lopen. Mandy had geen telefoon bij zich, rende terug naar het erf om een telefoon te regelen en rende weer terug naar Sheilai. Lalina (de eigenaresse) was ondertussen gebeld, evenals de veearts. De veearts zag Sheilaila al staan en was gelukkig zo eerlijk om gelijk al te zeggen dat er niets meer aan te doen was... de breuk zat te hoog (achterbeen, boven de sprong)... Sheilaila is erg rustig heen gegaan...

Toen kwam het moment dat de andere paarden in het land doorhadden dat er iets mis was... Banjer was als eerste bij haar hartsvriendinnetje... Niemand mocht in de buurt komen, Banjer beschermde Sheilaila. Toen Banjer op haar manier afscheid had genomen, liep ze linea recta op Lalina af... net alsof ze wou troosten...

Lalina... Mandy... heel veel sterkte met dit ongelofelijk grote verlies...

Lieve Sheilaila... rust zacht... het ga je goed daarboven...

Veel liefs, en een hele dikke kus!!

Vera en Banjer